| Rasvereniging | Fokkers | Artikelen | Foto's |
|
De Briard. In Frankrijk wordt de rol van drijvende, hoedende en beschermende honden uitgevoerd door de Bergers de Brie (Briard), de Picardische herder en de Beauceron.  Allemaal
behoren ze tot de zeer oude herdershonden rassen, waarvan de
beschrijvingen zich in de vroegste rasbeschrijvingen bevinden. Reeds in
de dertiende eeuw werden honden beschreven die in vele opzichten lijken
op de Briards zoals we die nu kennen. In 1809 werd hij voor het eerst
concreet beschreven als een langharige meestal zwarte hond, die hielp de
schapen te hoeden op het Franse platteland en in de dalen.In de eerste wereldoorlog werd de Briard ingezet om berichten over te brengen en als Rode Kruishond. Daarbij zijn veel "oorlogsslachtoffers" gevallen en na de oorlog was het ras dan ook behoorlijk gedecimeerd. Vanaf de jaren dertig begon het ras weer wat aan populariteit te winnen zowel in Europa als Amerika. De Nederlandsche Briard Club werd opgericht in 1942. Het lot zoals van menige "modehond" bleef deze groep honden gelukkig bespaard. Tot op de dag van vandaag presenteren ze zich als stoere en toch elegante metgezellen. "Een groot hart verpakt in een enorme hoeveelheid haren". Treffender dan deze uitspraak van de Franse toneelspeler Morlay, kan het eigenlijk niet gezegd worden. Een vooral attractief uiterlijk en daarnaast alle "innerlijke" kwaliteiten van een oeroud herdershondenras, maken deze hond tot een ideale metgezel, mits met een aantal zaken rekening gehouden wordt. Zo is de Briard een prettige metgezel, en een betrouwbare bewaker van have en goed. De Briard heeft een grote behoefte aan communicatie omdat er na verloop van tijd een speciale band met zijn baas ontstaat. Als de Briard zich in dit opzicht niet goed kan ontplooien, zal hij zich ontwikkelen tot een lastige, neurotische en soms zelfs agressieve hond. De Briard moet zeer consequent opgevoed worden maar verdraagt geen "harde" aanpak. Anders wordt hij dwars en nerveus. Verder heeft de Briard een zeer ruim hart als het om kinderen gaat. Aangezien de Briard een echte "werkhond" is, heeft hij veel beweging nodig. Hij zal het prettig vinden om veel te doen met de baas. Onze Engelse buren hebben daar een mooie uitdrukking voor: "The will to please". Dus enkele "ommetjes" per dag van een paar honderd meter zijn absoluut niet toereikend. Hij is als speelkameraad lief voor kinderen en prettig in de omgang. Hierbij moet men echter wel bedenken dat niet-sociaal gedrag van kinderen niet lijdzaam wordt ondergaan. Omdat deze hond nog maar relatief kort als huishond gehouden wordt, is bij de meeste van hen het oorspronkelijke karakter aanwezig gebleven, gericht op het hoeden van schapen en het verdedigen van de baas en diens eigendommen. Juist in moeilijke situaties gold het dat de rust bewaard moet worden om de te bewaken kudde niet in paniek te brengen. Twee- en vierbenige "voorbijgangers" moesten waakzaam tegemoet getreden 
worden, echter zonder direct voorbarige agressiviteit te tonen, die de
kudde onrustig gemaakt zou hebben. Bijzondere aandacht en bescherming
was er voor de jonge lammetjes, de zwakste- en dus het meeste gevaar
lopende leden van de kudde.In het verleden had de kleur zwart de voorkeur omdat dit beter opviel tegen de achtergrond van de omgeving. Nu echter zijn de aantallen zwarte en fauve Briards ongeveer even groot. Er is geen duidelijke voorkeur voor een van beide kleuren. Zeer goede innerlijke eigenschappen in een uiterst attractieve verpakking. Dat is het succesvolle concept van de Briard, de vroegste en tot nu toe de meest succesvolle vertegenwoordiger van de Franse herdershonden. De Berger de Brie is ondanks zijn elegante vacht een stoere, gespierde, levenslustige en opgewekte hond. De vacht is droog, en stug als geitenhaar met weinig onderhaar. Het is minstens 7 centimeter lang, en wordt rond de nek gemakkelijk twee keer zo lang. Op de kop vormt het haar een natuurlijke kruin, die de ogen in meer of mindere mate bedekt. Deze voor de Briard kenmerkende beharing geeft hem een intelligente en slimme, wat overmoedige uitstraling. De oren zijn hoog aangezet en tegenwoordig ongecoupeerd. (Vanaf 1989 is couperen van de oren in Nederland wettelijk verboden). We komen de Briard tegen in drie kleurvarianten. Het eens zo gewaardeerde "noir", zwart met een blauwgrijze op leisteen gelijkende kleur, en het tegenwoordig evenveel geziene "fauve", rood-blond met een warme roodachtige gloed. Veel minder ziet men Briards die geheel grijs zijn. Een bijzonder raskenmerk is de aanwezigheid van dubbele wolfsklauwen aan de achterpoten. Volgens de overlevering en bijgeloof van vroegere herders een bewijs van de goede "herders kwaliteiten" van de Briard. In Nederland wordt de Briard reeds sinds de eeuwwisseling gefokt en niet alleen als pure gezelschapshond. Vooral zijn intelligentie en enorme werklust maken de Briard geschikt voor vele hondensporten zoals bijvoorbeeld Gedrag en Gehoorzaamheid, Obedience, Behendigheid, Speuren, hoeden van schapen en zelfs voor de inzet als Reddingshond. Tot slot nog wat goede raad: Het is verstandig om voor u tot de aanschaf van een hond overgaat, u goed te informeren. Ondanks het prettige karakter is een Briard beslist geen hond voor iedereen! Een Br  iard
heeft een zeer consequente en rechtvaardige opvoeding nodig. Neem geen
risico bij de aanschaf van een pup. Laat u zich persoonlijk door onze
pupbemiddeling informeren en ga eens kijken bij een aantal fokkers.
Praat met ervaren Briardbezitters. Zij zullen u ook de negatieve
aspecten vertellen. Vorm eerst een goed beeld alvorens u tot aanschaf
van een pup overgaat.Het boek "De Briard", verkrijgbaar via De Nederlandsche Briard Club kan daarbij een goede steun zijn. Uittreksel uit de rasstandaard: Algemene verschijning: stoere, gespierde en goed geproportioneerde hond. Levendig en kwiek met een evenwichtig karakter. Grootte: Reuen: 62 – 68 centimeter.  Teven: 56 – 64 centimeter. Hoofd: Krachtig en lang, met een duidelijke stop. Krachtig schaargebit. Hoofdharen die licht de ogen versluieren. Ogen donker, met een intelligente en kalme uitdrukking. Hals: Gespierde halspartij die goed uit de schouders komt. Borstkas: Breed, voldoende diep tot aan de ellebogen en ver naar achteren doorlopend. Vacht: Golvend, lang, droog,  minstens
7 cm lang (type geitenhaar) met een lichte ondervacht.Kleuren: Noir (zwart) Fauve (rood-blond) Gris (grijs) Voeten: Stevig en rond van vorm. Wolfklauwen: Dubbele wolfklauwen aan de achterpoten. De Nederlandsche Briardclub is opgericht in 1942. Zij is lid van de Raad van Beheer. De club stelt hoge eisen aan gedrag, gezondheid en kwaliteit. En op basis daarvan is er een voortdurende controle, welke borg staat voor zeer hoge kwaliteitseisen waaraan o.a. met betrekking tot het fokken moet worden voldaan. ( Informatie bron Nederlandsche Briard Club ) |
|
||||||||||||||||
