Voor de erkenning als ras:
Het land van herkomst is volgens Dr Caius, die in 1570 het boek Off English Dogges schrijft, Spanje. En als hij schrijft over witte spaniels met rode vlekken, dan denken wij natuurlijk aan ‘onze’ Welsh Springer Spaniel. De vroege historie van wat wij nu rassen noemen ontrafelen, is vrijwel onmogelijk. Stamboeken bijhouden is dan nog niet aan de orde. En àls het wordt gedaan, bij voorbeeld bij de aristocratie en aan vorstelijke hoven, dan is daarvan vaak niets bewaard gebleven. In oude wetten van Wales, rond het jaar 300, is al sprake van (Welsh Springer?) Spaniels. Men gaat er van uit dat emigranten vanuit Bretagne in Frankrijk hun eigen honden hebben meegenomen naar Wales en die daar hebben gekruist met de lokale honden. Iedereen ziet het verband tussen de woorden Spanje, Epagneul en spaniel. En wie de Epagneul Breton bekijkt – het Franse broertje van de Welsh Springer – ziet onmiddellijk verwantschap.
Toch moeten wij het voornamelijk doen met veronderstellingen, met algemene beschrijvingen in oude boeken en met oude afbeeldingen. Talrijke prenten en schilderijen uit de 17de, 18de en 19de eeuw, zowel op het vasteland van Europa als in Engeland, tonen spaniels, vaak ook wit-rood. Of dat de voorlopers van Welsh Springer Spaniels zijn? We kunnen er slechts naar raden. Meer info...

Uiterlijk:
Deze Britse jachthond is lid van de jachtspaniel familie. Hij is een actieve, op snelheid en uithoudingsvermogen gebouwde middelgrote hond. Zijn uiterlijk is aantrekkelijk, vooral door het vriendelijke Spanielhoofd met de hangende oren en de zachtaardige uitdrukking in de donkere ogen. Maar ook zijn wit met rode, halflange vacht, de steeds kwispelende staart en de kleine sproeten op de benen en het hoofd maken hem tot één van de aantrekkelijkste spaniels. De verdeling van de rode platen op het lichaam is niet voorgeschreven. Er zijn Welshen met veel rood en met weinig en de voorkeur is een kwestie van smaak. De zachte, sluike vacht is halflang met bevedering aan de benen, de ‘broek’ en de staart. Minimaal vier maal per jaar moet de vacht derhalve door middel van trimmen worden onderhouden. Daarnaast volstaat regelmatig kammen en borstelen.
Er is een aantal zaken dat een Welsh Springer onderscheidt van andere spaniels. Allereerst de typische lendenen (‘licht gewelfd’), de vorm van de oren (‘de vorm van een wijnblad’) en de rood-witte vacht, de enige toegestane kleuren.
Een volwassen Welsh Springer weegt tussen de circa 19 en circa 25 kilo. Deze hond mag geen slanke, elegante spaniel zijn. Het uiterlijk van een Welsh Springer is dat van een stevige werkhond, aan wie af te zien is dat hij een dag in het veld kan doorbrengen. Sterk en gespierd zijn hier de trefwoorden.
Wat het formaat betreft zit de Welsh Springer Spaniel precies tussen de Engelse Springer Spaniel (groter) en de Engelse Cocker Spaniel (kleiner) in. Hij varieert van circa 46 tot circa 48 centimeter schofthoogte

Temperament:
Net zoals het uiterlijk van een Welsh Springer is, moet ook zijn temperament zijn: vriendelijk, zachtaardig en betrouwbaar. De Rasstandaard zegt: ‘vriendelijk van aard, geen sporen van agressie of nervositeit tonend.’
Een Welsh is een hond voor sportieve eigenaren, die van een flinke wandeling houden, in weer en wind. Alleen dan kan deze hond – bij voorkeur niet aan de lijn - zijn grote hoeveelheid energie kwijt en zal hij in huis rustig zijn. Een Welsh Springer is een jachthond; dat betekent dat de meeste van hen afgeleerd moet worden achter wild en andere zaken aan te jagen. Dit aangeboren jachtinstinct, gecombineerd met een uitstekende neus, vormen een wezenlijk deel van zijn temperament: alert, actief, intelligent en onvermoeibaar.
Een Welsh Springer is géén waakhond. Agressie of de lust tot verdedigen is in strijd met de rasstandaard. Een pup en een jonge Welsh Springer hebben een zeer consequente hand van opvoeden nodig, want ze kunnen enorm eigenwijs zijn, zeker in de puberteit. Sommige Welsh Springers hebben de neiging wat verlegen of teruggetrokken te zijn, andere daarentegen zijn extravert of brutaal. Beide vormen verdienen de aandacht bij de opvoeding.
De meeste Welsh Springers voelen zich uitstekend thuis in het gezelschap van kinderen of andere huisdieren, zeker als ze ermee zijn opgegroeid. Een Welsh Springer is een familiehond, dat wil zeggen dat hij gezelschap van mensen zeer op prijs stelt. Die eigenschap maakt het niet altijd even eenvoudig een Welsh Springer voor een aantal uren alleen te leren zijn


Rasstandaard van de Welsh Springerspaniël:

Algeheel beeld: Een symmetrische, gedrongen hond, niet hoog op de benen, in bouw duidelijk berekend op uithoudingsvermogen en hard werk. Hij heeft een vlot en levendig gangwerk met veel stuwing en kracht.

Algemene kenmerken: De Welsh Springer is van zeer oude en zuivere oorsprong. Sterk, vrolijk en zeer levendig.

Aard: Vriendelijk van aard, geen sporen van agressie of nervositeit tonend.

Hoofd en schedel: Schedel evenredig in lengte, enigszins gewelfd, met duidelijk aangegeven stop en goed besneden onder de ogen. Voorsnuit van middelmatige lengte, recht, tamelijk vierkant. Neusgaten goed ontwikkeld, bruin tot donker.

Ogen: Hazelnootkleurig of donker, middelmatig groot, noch uitpuilend, noch diepliggend. Het onderste ooglid mag niet uitzakken.

Oren: Matig laag aangezet, dicht tegen de wangen hangend. In verhouding klein en geleidelijk smaller wordend naar de punt, enigszins de vorm van een wijnblad.

Gebit: Sterke kaken met een perfect, regelmatig en compleet schaargebit, dat wil zeggen dat de boventanden vlak over de ondertanden heen sluiten en recht in de kaak zijn geplaatst.

Hals: Lang en gespierd, zonder keelhuid, goed overgaand in schuin liggende schouders.

Voorhand: De voorbenen zijn van middelmatige lengte, recht, met stevige botten.

Lichaam: Niet lang, sterk en gespierd. Diepe borst, goed gewelfde ribben. De lengte van het lichaam moet in goede verhouding staan tot de beenlengte. Gespierde lendenen, licht gewelfd, goed overgaand in de achterhand.

Achterhand: Sterk en gespierd, breed met goed ontwikkelde onderbenen. Achterbenen met stevige botten en goedgeplaatste sprongen. De kniegewrichten matig gehoekt, noch naar binnen, noch naar buiten draaiend.

Voeten: Rond, met dikke zolen. Stevige kattenvoeten, niet te groot en geen spreidvoeten.

Staart: Goed aangezet en laag, nooit boven de ruglijn gedragen. Wordt meestal gecoupeerd en is levendig in beweging. *

Gangwerk: Soepele, krachtige, wijd uitgrijpende beweging, stuwend vanuit de achterhand.

Beharing: Sluik of glad, van dichte, zijdeachtige structuur, nooit stug of golvend. Een gekrulde vacht is zeer ongewenst. Voorbenen en achterbenen boven de hakken matig bevederd, oren en staart licht bevederd.

Kleur: Alleen dieprood en wit.

Hoogte: reuen ongeveer 48 cm (19 inches) en teven ongeveer 46 cm (18 inches) schofthoogte.

Fouten: Elke afwijking van de voorgaande punten moet als een fout worden beschouwd en de beoordeling van de ernst van de fout moet in verhouding staan tot de mate waarin de fout zich voordoet.

Opmerking: De reuen moeten twee normaal ontwikkelde, volledig in het scrotum ingedaalde testikels hebben.Sinds september 2002 geldt een coupeerverbod in Nederland voor staarten. Deze beschrijving geldt echter ook voor niet gecoupeerde staarten.